Joanne, 4 juni 2010
Ghana , Tamale 29°

“This is Africa!”

“This is Africa!”, hoevaak ik dat zinnetje de afgelopen tijd niet heb gehoord! Ondanks dat alles hier in dubbel zo langzaam tempo gaat, vliegen de dagen om. Ik bedacht me dat de laatste keer dat ik hier iets van me liet horen alweer drie weken geleden is, en in de tussentijd is een hoop gebeurd. We hebben krokodillen getrotseerd, zijn op safari geweest en hebben kennis gemaakt met het Afrikaanse ziekenhuis. Een snelle update:

Het weekend van 21 t/m 23 mei hebben we een uitstapje gemaakt naar het noorden van Ghana. Als eerst gingen we naar Paga, een klein stadje dat vooral bekend staat om de krokodillen die in het wild leven. We liepen op een groot meer af waar naar het scheen ruim 200 krokodillen zouden zitten. Daar moesten we eerst een paar levende kippen kopen om aan de krokodillen te voeren, waarna we met een op de foto konden. Al gauw kwamen er zo’n vier krokodillen uit het water gewandeld. Met huivering zag ik voor me wat een bloederige maaltijd dat zou worden, maar de kippetjes gingen hap-slik-weg, met huid en haar, als een dropje naar binnen. Zielig, maar ergens wel geruststellend dat de ergste honger van de krokodil gestild was. Toen ook de grootste krokodil uit het water was, gingen we een voor een op de staart zitten voor een foto. De Ghanezen die erbij stonden vonden het nogal vermakelijk hoe wij toch wat angstig poseerden, maar mij kan je niet vertellen dat die beesten tam zijn te maken.
Daarna bezochten we Paga Pia’s Palace, een compound waar onder andere de chief met al zijn vrouwen op nog traditionele manier leeft. Met een gids liepen we het dorpje door, die ons onder andere de ‘kraamafdeling’ liet zien: een stukje gras, omheind met een laag stenen muurtje, niet heel comfortabel en privacy gericht voor een bevalling! Het viel ons op hoeveel bijgeloof de bewoners van Paga hebben. De krokodillen spelen hier een belangrijke rol bij, iedere krokodil zou een inwoner van het stadje vertegenwoordigen, als een soort totem.

De volgende dag bezochten we een slavenfort, waar vroeger de slaven werden geplaatst voordat ze naar Cape Coast werden vervoerd. Je zag eigenlijk alleen maar een hoop stenen, de gids kon ons vertellen waar de wasplaats was, de werkplaats, de handelsplaats en waar de straffen werden uitgedeeld. Heel indrukwekkend om te zien, zeker om te bedenken wat zich allemaal vroeger heeft afgespeeld op deze plaats.
Vervolgens gingen we met een taxi naar de grotere stad Bolgatanga. Het plan was om eerst even te lunchen, waar we uiteindelijk de hele middag over hebben gedaan. Onze serveerster was een typisch ‘dom blondje’, maar dan in donkere uitvoering, wat hebben we gelachen! Na een hoop moeite en 2,5 uur later kregen we ons eten. Naast ons was de receptie van een Ghanese bruiloft aan de gang, heel leuk om eens mee te maken, dus verveeld hebben we ons zeker niet!
Als laatste bezochten we Tongo-Beo, een klein dorp waar Talitha vorig jaar zomer drie weken aan een bouwproject heeft meegewerkt. Het project hadden ze toen niet helemaal kunnen afronden, dus het was heel leuk om de gebouwen terug te zien, nu wel af. Ook kwam Talitha een Ghanees van het project tegen, die haar een jaar later gelijk nog herkende. Een hoop foto’s gemaakt en we gingen weer verder. We hadden een taxichauffeur geregeld die ons heen en weer naar het gehucht zou brengen, onder leiding van de meest schelle muziek ooit uit de boxen. Nadat we een keer “Nice music!” hadden gezegd, vatte hij dit op als aanmoediging en ging het volume nog extra omhoog. Geweldig hoe de taxichauffeurs soms zo trots kunnen zijn op hun auto’s, die bij ons als total-loss verklaard zouden zijn!

De week daarop gingen we weer verder met het lesgeven. Tijdens een van de lessen kwam er opeens een grote auto met tien stuks nieuwe schoolbanken aanrijden, die andere vrijwilligers van onze organisatie hadden gekocht. De kinderen, die al een jaar op de grond moeten zitten, waren zo blij! Ze trokken zich niks meer aan van mijn les, gelijk gingen ze staan, joelen, zingen, dansen, klappen, juichen, springen.. echt heel leuk om te zien!
Dinsdag was een nationale feestdag, dus de kinderen hadden vrij van school. Talitha, Suus en ik besloten daarom een dagje in het weeshuis te gaan werken. We hadden al eerder een kijkje in het weeshuis genomen, maar om er nu een hele middag te zijn is toch wel heel anders. Je doet niet veel op een dag, de taken zijn vooral met de baby’s op schoot zitten, de fles geven, af en toe een luier verschonen, kindje in bed leggen en verder veel liefde en aandacht geven. Het greep me wel aan en de kinderen zijn allemaal heel lief en nog zo jong. We hebben besloten er nu, naast het lesgeven op school, iedere woensdagmiddag te gaan werken.

Het weekend daarop hadden we weer een tripje gepland: Mole National Parc. Waar we het weekend daarvoor nog in een hobbelende Metro Mass bus zaten, met deuren die niet konden sluiten en een levende kip aan boord, hadden we het deze keer luxe voor elkaar. We gingen met Luuc mee, een Nederlandse expat, die een Jeep heeft met airco en Nederlandse radio. Alsnog een hoop gehobbel onderweg, de Afrikaanse wegen zijn niet altijd zo mooi geasfalteerd, maar twee uur later waren we er al. Mole is een groot natuurgebied waar veel dieren in het wild leven. Net aangekomen liepen de wrattenzwijnen al rondom onze kamer en na een kleine wandeling hadden we de eerste bushbarks, een soort antilopen, gespot. De volgende ochtend stonden we vroeg op om de zonsopgang te bekijken, heel bijzonder was hoe je langzaam ook alle dieren hoorde ontwaken. Met de Jeep en ranger Christopher gingen we op safari om olifanten te spotten. Doordat het regenseizoen is begonnen, is de kans kleiner om ook daadwerkelijk de olifanten te kunnen vinden, omdat ze voor water dan niet naar de rivier toe hoeven. Wij hadden geluk, want al na drie kwartier rondgereden te hebben wees onze ranger in de verte, “ELEPHANT!”. We zagen inderdaad een grote grijze vlek tussen de bomen, stapten snel de auto uit en liepen die kant op. Voor we het wisten stonden we op 50 meter afstand van een groep van zes olifanten. Geweldig om te zien!

De snelle update is toch wat langer dan verwacht! Ik heb nu niet echt meer de energie om over het laatste te typen, het Afrikaanse ziekenhuis, en aangezien Talitha dat al erg goed verwoord heeft op haar weblog, heb ik haar stukje even gekopieerd. Ik had het zelf niet beter kunnen schrijven. :

Ik had na school met Joanne afgesproken bij de New Life Clinic om onze maandelijkse malaria check te doen (gewoon voor de zekerheid). Gelukkig waren er geen malaria parasieten zichtbaar in ons bloed. Als het goed is, betekent dat malaria vrij. Later kwamen we er achter dat dat helaas niet altijd waar hoeft te zijn…

Omdat Joanne zich nog steeds niet beter voelde en we ook bang waren voor uitdroging, zijn we woensdag naar de Kabsad kliniek gegaan, een privé kliniek. We werden snel geholpen en waren erg tevreden over de dokter die ons hielp en er ook écht verstand van leek te hebben. Dat we ons echt op z’n Westers ermee bemoeiden, vond hij niet erg. Joanne moest aan het infuus i.v.m. uitdrogingsgevaar en haar bloed werd opnieuw getest. Aan het eind van de ochtend kwamen er twee verplegers de kamer binnen met nieuwe zakken vloeistof en pillen. Zonder dat ze ons ook maar iets vertelden over de diagnose, werd de eerste zak al aan gekoppeld. Het ging echt op z’n Afrikaans: de patiënt wordt niks verteld. Voorzichtig vroeg ik waar het eigenlijk voor was, toen bleek dat uit het bloedonderzoek was gekomen dat Joanne malaria én tyfus had… Wel even schrikken! Aan de andere kant was het fijn dat we nu wisten wat ze had en kon ze de juiste medicijnen er tegen krijgen. Suus en ik bleven de hele dag bij haar in de kliniek en gelukkig leek ze in de loop van de dag al iets op te knappen. Alleen maakten de antibiotica en de anti-malaria tabletten haar ook weer duf en zwak. Ze moest nog de rest van de dag aan het infuus, maar tegen half negen ’s avonds was dan ook de laatste zak leeg. Een vervelende bijkomstigheid was dat het laatste kwartier dat ze nog aan het infuus lag, het infuus ineens erg pijn begon te doen. Ook toen die eruit was, bleef het nog pijn doen en toen zagen we pas hoe opgezwollen haar hand was. Haar ader was het infuus na tien uur dus ook even goed zat! We sloten onze kennismaking met de Afrikaanse gezondheidszorg af met de stroom die uit viel. Je moet er dan ook niet over na denken wat er gebeurd zou zijn als je aan de beademingsapparatuur had gelegen… Eindelijk kwam dan de dokter op zijn avondronde langs, die twaalf uur na onze binnenkomst in de kliniek dan eindelijk de diagnose stelde (of tenminste: aan ons vertelde): malaria én tyfus. Prachtig, dat kan alleen in Afrika. Ik kreeg er de slappe lach van en hield me maar even in, het is toch te mooi voor woorden?! Hij wou haar eigenlijk nog voor de nacht houden, maar dat zagen wij niet helemaal zitten en het was bovendien niet nodig. De anti malaria tabletten kan ze thuis ook wel slikken! Na een korte tegenwerping stemde de dokter meteen in, die eigenwijze blanken ook! Moeten het altijd weer beter weten…! Tot slot moest er nog betaald worden en ook dit alles ging weer eens op het bekende Afrikaanse tempo…

Inmiddels gaat het alweer een stuk beter met me! Ik heb die dag ruim 13 uur in het ziekenhuis gelegen, en ook thuis lig ik veel op bed, maar ik begin al wat aan te sterken. Helaas brengt de medicatie wel vervelende bijwerkingen met zich mee, maar gelukkig is de kuur bijna over. Het was te verwachten dat ik een keer in drie maanden tijd malaria zou krijgen, ik hoop dat ik het er nu op heb zitten!

Hoe is het in Nederland?
Tot gauw! Veel liefs, x Joanne

Naar Joanne in Ghana bellen kan nu wel heel goedkoop met HalloBuitenland.nl